به بهانه خوندن کتاب شاهزاده ایرانی، هوس دیدن دوباره فیلم «شاهزاده ایرانی» به سرم زد.

مایک نیوِل که چندین اقتباس سینمایی از کتابهای مشهوری مثل هری پاتر و عشق سالهای وبا داشته، این بار به سراغ اقتباس از یه بازی کامپیوتری مشهور رفته که در زمان خودش طرفدارای زیادی داشت.

داستانک

ریز نقدک

اسم فیلم «شاهزاده ایرانی» خودش به اندازه کافی وسوسه کننده هست که بیننده ایرانی ها رو برای دیدنش تحریک کنه. به خصوص که داستان اصلیِ بازی از شاهنامه الهام گرفته شده و مطمئنا کسایی که قبلا بازیِ این فیلمو انجام دادن بیشتر از همه برای دیدنش ترغیب میشن.

سادگی و بعضا کلیشه ای بودن داستان فیلم با فضاسازیِ چشمگیر و چاشنی های نمایشیِ هیجان انگیز جبران شده. هیچ کدوم از کاراکترا شخصیت پردازی عمیقی ندارن و طبق همون فرمولهای قدیمی و همیشگی ساخته شدن، اما داستان با هنرمندی تونسته در لابه لای کلیشه ها اون چندتا ایده جدیدشو با بیانی گیرا و خلاق برای بیننده تعریف کنه و اونو تا آخر فیلم به دنبال خودش بکشونه.

انگار انگلیسی بودن کارگردان باعث شده توی انتخاب بازیگرا بیشتر از اینکه به میزان شباهتشون به ایرانیا توجه کنه ، انگلیسی بودنشون براش مهم باشه و فقط نقش اصلی «جیک جیلنهال» آمریکاییه. با توجه به عمق نداشتن کاراکترا هیچکدوم از بازیگرا با چالش چندان سختی روبه رو نبودن.

«جیلنهال» با بالا بودن آمادگی بدنیش تونسته از پس صحنه های اکشن فیلم بربیاد و توی لحظه های تعقیب و گریز کم نیاره که همین باعث شده صحنه های اکشن چشمگیرتر بشه.

«جما آرترون» با گریمی که روش انجام داده بودن کاملا از چهره واقعی خودش فاصله گرفته بود. درسته چندان زیباییِ خیره کننده ای نداشت و فیلم زیادی در موردش اغراق کرده بود اما آرترون نقششو دلنشین و دوست داشتنی بازی کرده بود و با همون بامزگی ذاتیش، اون شیطنت و سرکشیِ زیر نقاب شاهزادگیِ تهمینه رو نشون داده بود. جیلنهال و آرترون حتی با وجود پرداخت سطحیِ داستان به رابطه شون، به اندازه کافی باهم جور بودن که شیمیِ خوبی ازشون دیده بشه.

«بن کینگزلی» بعد از فیلم «خانه و شن و مه» این دومین بار بود که نقش یه ایرانی رو بازی میکرد و با بازی چشمیِ خوبش از ابتدای فیلم اون حس لازم رو درست به بیننده منتقل کرد.

موسیقی متن، بیشتر از اینکه ایرانی باشه عربی به نظر میومد. اما با توجه به نقشه ای که از ایران در ابتدای فیلم «شاهزاده ایرانی» نشون دادن، قلمروی ایران شبیه دوران حکومت ساسانیانه و پرچمی هم که سپاه پادشاه توی بازار دستشون بود عین درفش کاویانی در زمان حکومت ساسانیه پس با توجه به اینکه بخش عمده ی هنر اسلامی از ساسانیان به جهان اسلام منتقل شده نمیشه ایرادی از فیلم گرفت. شباهت معماری شهر الموت و حتی برج و بارو خود پادشاه به مسجد ایاصوفیه و معماری ترکیه صحت این برداشت تاریخی رو بیشتر میکنه.

درکل طراحیِ زیبای صحنه و لباسها بخاطر تمام دقت و ظرافتی که انجام شده، باعث میشه تم تاریخیِ داستان بیشتر حفظ بشه در نتیجه لذت دیدن فیلم رو بیشتر میکنه. بماند که تمام آرت فیلم براساس بازیِ اصلی صورت گرفته.

بزرگترین تفاوتی که شاهزاده ایرانی در مقایسه با فیلمهای هم سبک خودش داره مخصوصا فیلم «فرقه حشاشین» که چند سال بعد از این فیلم ساخته شد و بازیش به نوعی از بازیِ همین فیلم الهام گرفته شده بود، عدم شباهت فیلم به بازیِ کامپیوتریه. در دسترس نبودن امکانات امروز به باورپذیریِ بیشتر فیلم کمک کرده تا بدون جلوه های ویژه پر زرق و برق و انیمیشنی شدن کار، بشه با فضای تاریخی و کاراکترای داستان ارتباط راحتتری برقرار کرد.

فیلم «شاهزاده ایرانی» با شن های زمانش، بیننده رو به فضای تاریخی ای میبره که با صحنه های اکشن هیجان انگیز و تم داستانیِ فانتزیش به یه قصه کلیشه ای رنگ و لعاب جذابی داده و هنوز هم بیننده از دیدنش لذت میبره. داستانی که فقط با الهام گرفتن از شاهنامه تونسته روی پرده نقره ای انقد خوش ساخت باشه، این فکرو به ذهن میاره که اگه خود شاهنامه و تاریخ ایران اینطوری به تصویر کشیده بشه چقد میتونه جذابتر از آب در بیاد و به عنوان یه شاهکار توی تاریخ سینما بدرخشه. اما زهی خیال باطل بر این آرزو!

دیالوگ فیلم «شاهزاده ایرانی»

دیالوگ نسبتا معنی دار:

تهمینه: میدونی، تو هم مثل اونا راه میری…راه رفتن یه شاهزاده پارسیِ از خودراضی

.

.

.

دستان: تو الان داری راه رفتن یه مردی رو میبینی که همه چیزش رو ازدست داده

سکانس فیلم «شاهزاده ایرانی»

سکانس هیجان انگیز:

حمله ی مارها به دار و دسته دَستان

(منبع عکس پوسترها)