چهار قانون برای نوشتن فیلمنامه کمدی جاده ای از زبان نویسنده «دزد هویت»

1765
چهار قانون فیلمنامه کمدی جاده ای
فیلم دزد هویت

چهار قانون کمدی جاده ای از زبان کریگ مِیزین، نویسنده فیلم (دزد هویت): اون این چهار قانون رو برای فرستادن کاراکترا به یه سفر «کمدی جاده ای» تعیین کرده.

چهار قانون فیلمنامه کمدی جاده ای

چهار قانون فیلمنامه کمدی جاده ای
انتخاب موقعیت مکانی برای فیلم کمدی جاده ای

۱- لوکیشن، لوکیشن، لوکیشن (موقعیت مکانی):

بخشی از سفر کمدی جاده ای کارش اینه که یه کشور یا یه منطقه رو نشون میده. این نوع کمدی یا به دل یه محیط میزنه یا سرتا ته یه منطقه رو به صورت خطی در پیش میگیره. پس باید مسافت اونقدی طولانی باشه که بشه بهش سفر گفت نه فقط به اندازه یه رانندگی ساده.

۲- ست مناسبی برای رانندگی پیدا کن یا اگه نیاز بود ستهای مختلف رو بچین:

چهار قانون فیلمنامه کمدی جاده ای
انتخاب ست ماشین برای فیلمبرداری
چهار قانون فیلمنامه کمدی جاده ای
انتخاب ستهای مختلف

مثلا باید در طول مسیرشون مجبور بشن دائما وسیله نقلیه شون رو عوض کنن. اونم نه برای موقعیت بهتر، که حتی ممکنه شرایطشون بدتر هم بشه. اینطوری سفرشون مشکل میشه و کاراکترا به سختی میفتن. میشه در طول مسیر کمدی جاده ای ماشینها از کار بیفتن، خراب بشن، به در و دیوار بخورن یا حتی اونا رو ازشون بدزدن. میتونی کلا از یه ماشین هم استفاده کنی ولی دردسر بیشتر بهتره.

۳- کاراکترات رو تحت فشار قرار بده اما نه خیلی زیاد:

چهار قانون فیلمنامه کمدی جاده ای
دعوای اصلی بین دوتا نقش اصلیه

خیلی از کمدی های جاده ای فقط در مورد مسافرت نیس، اونا تعقیب و گریز هم دارن. مثلا کاراکترا میتونن تحت تعقیب یه سری جنایتکار باشن، حضورشون میتونه خطرات رو زیاد کنه اما نباید روی کاراکترای فرعی اونقدری تمرکز کنین که جلوی  ارتباط کاراکترای اصلی رو بگیرن.

آنتاگونیست واقعی باید بین دوتا نقش اصلی باشه و رابطه اونا باعث کشمش داستان باشه. آنتاگونیست بیرونی میتونه مانع دوتا نقش اصلی بشه و کارو براشون سخت کنه.

چهار قانون فیلمنامه کمدی جاده ای
عامل بیرونی میتونه چندتا باشه
چهار قانون فیلمنامه کمدی جاده ای
عامل بیرونی باید کار کاراکترای اصلی رو سختتر کنه

البته ممکنه مثل کار من، استودیو و تهیه کننده ها ازتون یه نقش منفی شرور بخوان که با همه اینا بازم خودم دوتا کاراکتر اصلیمو بیشتر دوس داشتم.

چهار قانون فیلمنامه کمدی جاده ای
فضای بسته ماشین روی اعصابه

۴- تمکزتون روی شخصیتها باشه نه ماشین:

مزیت کمدی جاده ای اینه که طرح داستان، حین سفر فیزیکی کاراکترا کم کم پخته میشه اما اگه قرار باشه کاراکترا توی این سفر تغییری نکنن، طرح هیچ ارزشی نداره.

چهار قانون فیلمنامه کمدی جاده ای
مجبورن که بالاخره از ماشت بیرون بیان

معمولا اوایل داستان که دوتا شخصیت با همدیگه روبه رومیشینن، فرصت داری روی ناسازگاریشون باهمدیگه زمینه چینی کنی. وقتی که وارد ماشین میشن و درها بسته میشه و پنجره ها بالا میره و وارد بزرگراه میشن، اون موقع به زور وارد یه حباب صمیمیت عجیبی شدن که این نزدیکترین و ساکترین حالتیه که دو نفر میتونن بیرون یه اتاق خواب همدیگه رو درک کنن. پس بخاطر حس امنیت و انزوایی که هر آدمی دور خودش داره، توی این موقع همه چی عجیب غریب میشه.

چهار قانون فیلمنامه کمدی جاده ای
هنوز رو اعصابه اما شاید بشه تحملش کرد!

اما قسمت جالب قضیه زمانیه که اونا از ماشین پیاده میشن و دوباره برمیگردن سوارش میشن و تو میبینی همه چی تغییر کرده. هربار که توی ماشین تنها میشن، انگار پنج سال از یه ازدواج عجیب غریب گذشته.

برای بسط و گسترش داستانت کافیه فقط دو نفرشون رو توی ماشین نشون بدی و ازونا تصویر برداری کنی. برای خودم اون لحظاتی که اون دوتا باهم هستن بخشیه که در نهایت نسبت بهش واکنش نشون میدم.

منبع زبان اصلی

این چهار قانون برای نوشتن فیلمنامه کمدی جاده ای از زبان نویسنده «دزد هویت» یعنی کریگ مِیزین بود، که قبلا برای نوشتن دنباله های فیلم «خماری» معروف شده.
اون خالق سریال تحسین شده «چرنبیل»ئه و بخاطرش دوتا جایزه امی هم به دست آورده.


با معماری هنر را شناختم ، با عمران ریشه / بازار املاک قواعد بازی را به من آموخت / و روزگار به من فهماند / زندگی یعنی هر هشت هنر


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *